คิคิ คิดแล้วก็ขำ น่ารักจริงๆที่เรา มาถึงวันนี้ คิคิ(บ้าไปแล้ว)
เวลาผ่านไป  4 ปีที่เราคบกันมา มีอะไรมาหมาย มีทั้งดูและไม่ดี
มีทั้งพัฒนาขึ้นและลง (ฮาๆ ไม่น่ามีลงเลย)

อะไรที่ควรเพิ่มกลับลดอะไรที่ความลดกับเพิ่ม อ่านแล้วเหมือนจะแย
แต่เปล่า เพราะคนนึงเพิ่มคนนึงลดไง มันก็เลยมีสมดุล
สักวันพี่อิกอาจจะเพิ่มเหมือนเดิมแนนอาจจะลดก็ได้นะ

แล้วไอ้ที่ว่าเหมือนเดิม แล้วก็อะไรที่ทำให้แนนคิดเนี่ย
ก็คงต้องไปขอบคุณไดอารี่คุณเหมียวเค้า
เพราะเราไปอ่าน แล้วก็ย้อนไดของเค้านิดนึง
ยุ่งไปหน่อยแต่คงไม่เป็นไรเนอะ
(ชอบอ่านไดอารี่เหมียวเค้าเพราะเหมือนย้อนมองตัวเองในอดีตดี แปลกมะ
ทั้งที่เรื่องเรามันไมได้เหมือนกันทั้งหมดนะ แต่ไดอารี่เหมียวสื่ออารมณ์เหมือนตอนนั้นของเราเลย)

นั้นแหละ ทำให้เรานึกถึงไดอารี่หน้านั้นของเราขึ้นมา ก็เลยเปิดเข้าไปอ่าน

ก็ต้องของคุณ ทีมงาน Storythai diaryonline แหละ
ที่ไม่ลบไดอารี่ของเราสองคนเลย ทั้งที่แนนเอง
ไม่เคยจ่ายหรือซื้ออะไรเลย เป็นลูกค้าขี้งก อิอิ
(ที่นี่ด้วยนะ ไดอารี่คลับ แต่เราเริ่มจะต้องเสียเงินให้กับที่นี่แล้วแหละ)

ไดอารี่หน้านั้นของเรา
แนนเข้าไปอ่านแหละ (อ่านตรงคอมเม้นของเราไง)
ทำให้นึกถึงวันนั้นอีกแล้ว วันที่ 14 กุมภาพันธ์
วันวาเลนทายปีแรกที่แนนรู้ว่าแนนจะบอกรักใคร
แล้วก็ลงทุนทำเต็มที่เพื่อนคนที่มั่นใจว่ารัก ไม่มั่นใจคงมาไม่ถึงนี่หรอกเนอะ
(เริ่มหวานมะ)

อิอิ แปลกดีที่เขียนครั้งนี้ไม่ค่อยหวังให้พี่อิกมาอ่าน
คงเพราะทำใจได้แล้วว่า เค้ามาอ่านแต่มันก็เท่านั้น
ในเมื่อเค้าไม่ได้อยากมาอ่าน สักวัน
ถ้าเค้าอ่านเค้าอาจจะดีใจก็ได้นะ ที่รู้
(แต่ก็อาจจะไม่เพราะรู้อยู่แล้วเนอะ)

ช๊อคโคแล๊ควันนั้นทำให้พี่อิกท้องเสีย
(เพิ่มเติม เดียวจะเข้าใจผิด คิคิ คือช๊อคโลแล๊ค หนักประมาณ 1 กก.
กว่าได้ให้ไปตอนเช้า ตอนเย็นโทรไปหาบอกว่ากินหมดแล้ว แล้วตอนนี้ก็ปวดท้อง
ฮาๆๆ ก็ใครเค้ากินทีเดียวหมดกันเป็นกิโล คิดแล้วแอบขำอะ คิคิ)
แล้วเราก็ไปเขียนในไดอารี่หน้านั้นว่า เราโกรธ
จำได้ตอนนั้นที่เขียน ก็ไม่ได้คิดว่าพี่อิกจะมาอ่าน
ไปๆมาๆไดอารี่หน้านั้นก็เป็นหน้าที่
เรามาเขียนอะไรในใจโดยที่ไมต้องคุยกัน ดีเหมือนกันนะคะ ถ้า

วันนึงแนนต้องไปเรียนต่อ
แล้วเราจะทำแบบนั้นกันมันก็น่าจะดีนะคะ
แต่ช่างเถอะ ถ้ามันมีมันก็มีเอง
เพราะหน้านั้นเราก็ไม่ได้นัดกัน แค่เราใจตรงกัน เนอะพี่อิกเนอะ

รักพี่อิกไม่เปลี่ยนจริงๆ แต่บอกได้ไหมว่าเราจะได้แต่งงานกันสักวันแน่นอน

อ่านไปไม่มากหรอก แต่อะไรพวกนั้นมัน
ทำให้แนนรู้สึกดีตลอดเลยนะคะ
เมื่อย้อนกลับไป คิคิ เราทำอะไรกันไปบ้าง
ตอนนี้เหมือนลดลง รึเปล่า คิคิ แต่รักไม่ลดนะ
มันลดลงอย่างแต่ก็เปลี่ยนไปเป็นอีกอย่างที่ดีไม่แพ้กันนะคะ
คิดถึงและรักเสมอเลย โย่วๆ ไดอารี่วันนี้เขียนเพราะเรา

ไดอารี่ที่เก็บไว้เพื่อระบายความรู้สึก ที่ส่งผลดีต่อความรักเรา

- เมื่อได้ทดลองรัก ก็รู้ว่ารักนั้นดีแค่ไหน - - เมื่อได้รัก ก็ไม่อยากเสียมันไป - - ขอวอนเวลาให้ผ่านไปช้าๆ เพื่อให้ผมได้จดจำรับรู้และเข้าใจถึงความรู้สึกของเธอ - - ผมขอให้คู่รักทุกคู่บนโลกมีความสุขเหมือนผมนะครับ -

ข้อความนี้เป็นข้อความสุดท้ายของไดอารี่พี่อิก
และหลังจากที่เราเป็นแฟนกันแล้วไปแคนนาดา
พี่อิกก็ไม่เขียนไดอารี่อีกเลย

รู้ไหมเพราะอะไร?

*ย้อนกลับมาเอารูปออก คิคิ สั้นๆ ให้อ่านอยากเดียวดีกว่า เขิน