คิดมาหลายวันละ มันจะเป็นความคิดที่เข้ามาแว๊บๆตลอด
บางวันก็เฮ่อ ไปเรียนต่อดีกว่า แล้วก็คิดๆๆๆ ต่อไปว่าต้องทำอะไรยังไงเป็นยังไงบ้างมันก็เริ่มลังเลอีกว่าจะเอายังไงดี
พอมาเมื่อวานก็เอาอีกละ เอะ จะไปดีไหม ใจนึงก็ไม่อยาก

เพราะอะไร เพราะอะไรไม่น่าจะเอามาเป็นเหตุผลที่จะไม่ไปเลย นั้นคือกลัวเหงา กลัวขาดการติดต่อกับพี่อิก กลัว..เหมือนอดีต แต่พี่อิกก็เหมือนจะไล่อยากจะให้ไปเรียนสะด้วยซ้ำ นะคนเรา.....ปกติไหมหว่า แฟนไล่ให้ไปเรียนเนี่ย
แทนที่จะได้เจอกัน สองปีนั้นไม่เข็ดกันใช่ไหม.....คะ

เค้าคงไม่ได้ ไม่รู้สึกอะไรใช่ไหมเนี่ย ช่วงเวลาที่เราห่างกัน (ไม่ซิอาจจะรู้สึกแต่น้อยกว่าเรา) คนเรามันไม่เหมือนกันจริงๆเนอะ แม้แต่ความรู้สึกที่เรียกเหมือนกันว่า "รัก"  ผลที่ออกมาเป็น ความรู้สึก ความต้องการการตอบรับ การแสดงออก และนิยามมันก็ต่างกัน รักมีหลายรูปแบบ เอาเถอะ.....เวลาอยู่ด้วยกันมันก็รู้สึกดีเสมอละ

ถ่ายจากเวบแคมสมัยนั้น...
เดียวนี้คงดีกว่านี้มากแต่ไม่ได้เล่นนานละ

แนนนะ จำไม่เคยลืมว่ารู้สึกทรมารแค่ไหน เอะ!! หรือว่าตอนนั้นมันเด็ก ตอนนี้อาจจะไม่รู้สึกเหมือนตอนนั้นแล้วก็ได้
(เดียวจะงงกัน แนนกำลังคิดถึงตอนที่พี่อิกไปแคนนาดาแล้วแนนเรียนอยู่ที่ไทย ความห่างไกล ความคิดถึง การรอคอย ตอนนั้นมันรู้สึกทรมาน ต้องใช้คำนี้จริงๆ มันอาจจะทรมานเพราะตัวเราเอง)

(มาเล่าต่อละ)

แล้วเราก็ยังสรุปไม่ได้ว่าเราจะไปเรียนต่อดีไหม
การเรียนมันก็ต้องมีผลดีจริงมะ แต่งานกราฟฟิก.....ต้องเรียนแค่ไหน
คิดยังไงก็คิดไม่ตก เราว่าถ้าเราจะไปคงไม่ใช่เรียน แต่เป็นการหาประสบการณ์แล้วก็หามุมมอง แล้วก็พัฒนาโลกที่เรารู้ให้กว้างขึ้น งานดีไซน์มันคงยังมีอะไรอีกมาก(ที่เราก็ยังคิดไม่ได้สะที)

คำถามคือ จะเป็นนักดีไซน์ กราฟฟิกดีไซน์ต้องทำยังไงบ้าง ...
แล้วเราจะรู้ได้ไงว่า เราจะทำได้

อาจจะตอบว่า ก็พยายามซิ ดูเยอะๆ เรียนรู้เยอะๆ คิดเยอะๆ พัฒนาสมองตัวเอง
เราคิดว่ามันเป็นคำพูดพี่ฟังดูง่ายนะ แต่....เราเหนี่อยจัง มันเกินตัวเราไปไหม พรสวรรค์ พรแสวงของเราละ เฮ่อ
มันเหนื่อยอะ

ตอนนี้อยากพัก อยากเอาความเครียดออกไป อยากร่าเริง อยาก happy กับชีวิต นี่เป็นสิ่งที่คิด ทำให้เกิดอยากไป...
เปิดโลกให้กับตัวเอง โดยการไปที่อื่น เช่น แคนนาดา

พี่อิกสนับสนุนให้ไปที่ประเทศที่มากที่สุด เพราะพี่อิกเคยไป แล้วก็รู้สึกดี
เราฟังแล้วก็คิดก็รู้สึกเช่นนั้น แล้วงานที่เราทำอยู่ที่แคนนาดาก็สถาบัน วิทยาลัยที่พอจะเกี่ยวข้องแล้วก็พอมีชื่อเสียงอยู่ไม่น้อย แต่อันนี้เราก็ยังไม่รู้อะไรมาก ไม่มีข้อมูลอะไรมากก

ที่สำคัญ.... ไม่รู้ว่าเราอยากจะไปจริงไหม เราจะไปดีไหม
แค่คิด ก็รู้แล้วว่าจะคิดถึงพี่อิกแค่ไหน...................................แต่ความคิดถึงมันไม่ใช่อุปสรรคนิ ใช่มะ

แต่ก็หลายครั้งที่ แว๊บเข้ามา "ไปเรียนต่อดีกว่า"
แต่พอคิดต่อ ก็เป็นแบบนี้ทุกที คือ ลังเล เอาเป็นว่าแค่นี้สำหรับเรื่องนี้ดีกว่า คิดไปก็ยังคิดไม่ออก วนอยู่กับที่
แต่คิดว่ามี % จะไปพอสมควรนะ งั้นหาข้อมูลขำขำไปก่อน

ถ้าอยากไปจริงคงจะหาจริงจัง อย่างรวดเร็ว และคงจะคุยกับคุณแม่จริงจัง อิอิ

ชีวิตประจำวันก็เหมือนๆเดิมอยู่ทุกวันแหละ (ดูไม่มีอะไรน่าสนใจ)
แต่จะว่าไปมันก็เป็นชีวิตที่ราบเรียบ แต่ก็มีแอบ ^^ ยิ้มได้ในหลายๆที เพราะพี่อิก
แล้วก็เซ็ง เศร้าเป็นครั้งคราวเพราะพี่อิก

ส่วนเรื่องงานไม่ต้องพูดถึง...มันก็ต้องเครียดบ้าง ไม่หนักหนา

ล่าสุดเมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา เพื่อนๆบันเทิงก็นัดกันไปคุย สำหรับเสาร์ที่จะถึงนี้ แต่เราหนีไม่ไป เพราะ
พอดีพี่อัพก็นัดเลี้ยงวันเกิด แล้วพี่อิกก็...แน่นอนต้องไปงานเพื่อนเค้า เราก็เลยไปงานนี้แทน แต่ก็ไปทีหลังพวกพี่อัพ เพราะพี่อิกต้องปิดร้านก่อน ตอนเย็นเราก็ไปหาพี่อิกที่ร้านแล้วก็เดินทางตามไป โดยมี พี่อัพ พี่วี พี่ลินไปก่อน เห็นว่าก่อนไปมีแอบไปประชุมธุรกิจเล็กๆน้อยๆกันที่สตาร์บัค กับพี่อิก แล้วก็ไป

พี่อิกปิดร้านแล้วก็ออกตามไป พอไปถึงร้าน ไอ้เรานึกว่าจะมากันหลายคนแล้ว แต่ไปถึงอะ เท่าเดิม พี่อัพ พี่วี พี่ลิน แล้วก็เลยดูเวลา อ่อ มันเพิ่งจะ 2 ทุ่มครึ่ง ยังไม่ถึงเวลาออกโรงสินะ แล้วสักพักก็มีสาวคนนึงมา พี่วีออกไปรับ(สะนานเชียว) นั้นก็คือ เปิ้ล สาวแอร์แจล ส่วนอิขวัญ เพื่อนมันมาตอนที่เราแอบแว๊บไปกินข้าวกับพี่อิก ไม่นานก็ครบองค์ คนมากมาย ใครบ้าง ก็นะขี้เกียจนึกอะ เอาเป็นว่าดูรูปละกัน อิอิ

ภาพถ่ายบอกเล่าเองละกัน

พี่อัพ แนน พี่อิก และโน๊ต(รุช) --- แนนกับพี่อิก เหอๆ ทำหน้าแง่วๆ ออกมามันเป็นหน้าอะไรหว่าเรา คิคิ

ขอบใจรูปจากอิน้องขวัญ

สาวแอร์แจล(สองคน) เราไม่เกี่ยว อิอิ เนียน...ด้วยดิ

 ทำงานแล้ว  search ไปเจอ ดูมันพูดซิ T_T
http://www.weddingsquare.com/forum/forum_posts.asp?TID=4520&PN=1
ยังกับคนแกะสิวเป็นโรคจิตเลย  หรือว่าจริง เหอๆเราเนี่ยเป็นไปได้ :P