มันก็อดคิดไม่ได้อะนะ ว่าทำไม มันเกิดอะไรขึ้น

จะให้คิดย้อนก็เหมือนจะมองกลับมาที่ตัวเองหรือว่าการอยู่กับเรานี่มันแย่นัก ทำไมมีอะไรไม่คุยกับเรา กลัวหรือว่าเราไปด่าไป ว่าอะไรใครตอนไหนให้เลือกที่จะ ไม่พูดไม่คุยไม่บอกแล้วทำอะไรบางอย่างลงไปเลย

ไม่นึกถึงกันบ้างเลยหรือไงกัน

ตอนมาอยู่ก็คุยกันดีๆ แต่ตอนจะไปไม่พูดไม่บอกสักคำว่าจะไป
วันนั้นถ้าน้องไม่กลับมาดึก เราก็คงไม่ได้ถามว่าไปไหน แต่พอถามก็เลยรู้ว่าต้องไปหาหออยู่ใหม่ เพราะอะไรทำไปถึงหาหอ ไม่พูดไม่บอก

แม้แต่พ่อก็ไม่บอกเราสักคำว่ามันเกิดอะไรขึ้น การที่พี่น้องสองคนอยู่หอด้วยกัน วันนึงคนนึงย้ายออกไป ไม่ใช่เรื่องลำบากสำหรับเรา แต่คุยกันได้ไหม

พ่อจะให้น้องย้ายพ่อก็ไม่บอก น้องก็ไม่บอก มีปัญหาอะไรเลือกที่จะไม่คุย ปล่อยไป อ๋อ !! เป็นเรื่องเล็กน้อยใช่มะ ก็แค่น้องจะย้ายหอ ข้าวของเครื่องใช้ ไม่เอาก็ได้ก็เลยไม่บอกว่างั้น เออ อยากไปก็ไปนะ ไม่ได้ถามไม่ได้รั้งไม่ได้อยากให้อยู่หรือไม่อยากให้อยู่

ไม่คุยกับพี่ ไม่บอกอะไรกันก็ได้... 

ถ้าวันนั้นไม่กลับมาที่หอ ไปนอนบ้านคุณปู่ แล้วจะรู้ไหมว่าพวกแก ย้ายข้าวของกัน

---- ทำแบบนี้จะให้คิดยังไง------

(เขียนวันอังคาร)